Historycznie rzecz ujmując, piekło nie jest pojęciem biblijnym, jak sądzi wielu ludzi. Jako piekło przetłumaczono szczególny idiom pochodzący z języka aramejskiego i oznaczający miejskie wysypisko śmieci, a używany dla określenia psychicznej udręki lub skruchy. W ciągu wieków, w wyniku kolejnych przekładów Biblii, to co pierwotnie oznaczało ognistą gehennę, przeobraziło się w hell (ang. piekło). Sam wyraz hell pochodzi ze Skandynawii i odnosi się do Hel, germańskiej królowej umarłych i władczyni 'tamtego świata'. Według mitologii norweskiej do Hel szli po śmierci ludzie dobrzy, lecz nie na tyle, by dostać się do Valhalli, niebiańskiej sali zarezerwowanej dla poległych w walce bohaterów i innych wybitnych jednostek. W przeciwieństwie do bardziej współczesnych symboli obrazujących postacie diabłów i smażących się w ogniu grzeszników, w wyrazie hell (tak jak w królowej Hel - z wyjątkiem jej wyglądu) nie było nic złego czy siejącego trwogę. Jak głosi legenda, połowa twarzy Hel miała ludzkie rysy, a druga połowa była zdeformowana, bezkształtna.

Wszyscy widzieliśmy ludzi, którzy są naturalnymi szczęściarzami.
Są tacy, którzy kierują swym życiem z większą ilością nieoczekiwanych „szczęśliwych trafów” i mniejszą ilością rozczarowań niż większość ludzi. Sukces wydaje się być dla nich łatwiejszy.